استاد میگه :در دردها دوست را خبر نکردن، خود یک عشق ورزیدن است. تقیه درد ، زیباترین نمایش ایمان است .پس ای کسی که "ثبت موقت و عدم نمایش در وبلاگ" رو امکانپذیر کردی ...روحت شاد ! خداوندِخدا ! میدونی که تو دل تک تکمون چی میگذره.. میدونم که خوب میبینی و حواست هست. اگه میتونی، اگه واقعن میتونی، کمکمون کن دستمونو بگیر که آرامشمونو از دست ندیم. علی رو تنها نذار ... خاهش میکنم ...دمت گرم :)

از وقتی که یادم میاد اینجا بودم تو بهشت ... اون ساختمون قدیمی ، که یه چاه و یه درخت نخل ِ کوتاه داشت و ته حیاطش یه اسطبل .. که بعد اتاق شد .. ولی من همیشه میترسیدم ازش ... تاریک بود ... نمناک بود ... همیشه بوی کاهگل تو حیاط پخش بود ...انقد کوچیک بودیم که تو اون فضای سه چار متری انقد میدویدیم تا به نفس نفس می افتادیم ...و اون راه پله ی فلزی ِ که زنگ زده بود و قرمز شده بود ... که بالا رفتن ازش آرزوم بود ! خوووب یادمه وقتی قبل از خراب کردنش ازش رفتم بالا ، همون فاطمه 3.4 ساله بودم که داره قله ی اورست رو فتح میکنه ... اون ساختمون قدیمی ، قصر آرزوهام بود وقتی جمعه ها با مامانی م

بعضی متن ها رو وقتی میخونی ، هیچی نمیتونی بگی . انگار که هیچ حرفی برای تکمیلش نمیتونی پیدا کنی. اصلن اگه چیزی بگی ، از حس اون کلمات کم میشه..خراب میشه! خصوصن وقتی حرف ِ اون کلمه ها ، حرف دلت باشه،آرزوهای خودت باشه ... خوندن ِاین متن زیـــبـــا از رسول حسی بهم داد ، که به پیشنهاد رسول ، شد خاهرخونده ی پستش :)دل های کوچکی هست که شب ها پشت پنجره ها مینشینند دل هایی که گاه میخندند گاه بغض میکنند .. ولی آرزوهایشان رنگین کمانی ست که گل سرخی در سیاره ای دور را به دستان ظریفی در دار قالی هدیه میدهد ...!